"ÜÇ KAĞITÇI DİNDAR İNSAN" PROBLEMİ

Bu yazıda toplumumuzun kanayan bir yarası olan ve artık her şeyin metalaştığı bir düzende, kes kes kes. Ne diyon abi sen ya? Güzel konuşabildiğini ve kelime dağarcının müthiş olduğunu ispatlamaya çalışmaktan vazgeç. Mahrum bırak bizi efsane cümlelerinden nolur.

 Evet dostlar samimi olmayan ve gereksiz bir giriş örneğiyle girişimizi yaptık. Bu yazıda beni zamanında gerçekten çok şaşırtan bir konu üzerine yazacağım. Bakalım fikirlerimi ve analizlerimi nasıl bulacaksınız. 

Bu problem başlıktan da anlaşılacağı üzere dindar bir insanın üçkağıtçı olması ya da aynı insanın şöyle diyelim çok temel ahlak ilkeleri olan örneğin ticarette hile yapmamak gibi bazı ilkelere bile uymaması. 

Şunu hemen söyleyeyim ki inceleme alanımız gerçekten samimi olan insanlar. Dini, çıkar amacı olarak görenler zaten kendi çıkarını düşünüyordur ve samimi değildir. O yüzden onlara hiç bulaşmayalım. 

Bir insan gerçekten samimi şekilde inanıyor, her türlü ibadetini yapıyor ve yine de çok temel bazı ahlak ilkelerine -ki inandığı dinde de bunun yeri var- bir türlü uymuyor. Beni eskiden o kadar şaşırtırdı ki bu durum. "Abi nasıl?" derdim ya nasıl?

Her kötü şeyin cezasını çekeceğine inan, müthiş bir cehennem azabına inan, Tanrı'nın her an seni gördüğüne inan ama gel de bu şekilde davran. Dindar insanlarla konuşup fikirlerini biraz biraz anlayınca -ailemin çoğu bu grupta- şunu farkettim. Tabi ben burada İslam'ı ele alacağım. Dindar derken Müslümanlardan bahsediyorum. Biraz dar bir alan. 

Şimdi dine baktığımız zaman İman ve İslam diye ikiye ayırabiliriz. İslam'ın şartları ve İman'ın şartları belli. Zaten bir kaç tane. İman inanmak üzerine, İslam ise eylem üzerinedir. Hemen birer örnek vereyim. 

Peygamberlere inanmak imanın, oruç tutmak İslam'ın şartıdır. Cennete gitmek için imanlı olmak yeterlidir. Dinin bir yerde amaç olarak gösterdiği şey zaten cennete gitmektir. Ne kadar Allah'ın rızası densede asıl cezbeden cennet, asıl korkutan cehennemdir. 

Amaç cennete gitmek ve cehennemden kurtulmak olduğunda ve cennete gitmenin şartı inanmak ve ibadetler olduğunda, ibadetleri aşırı önceleyen insanlar karşımıza çıkıyor. Adamın amacı cennete gitmek ve yol belli: inan, ibadet et. Bu kadar basit. 

İbadetler bu kadar öncelendigi zaman geri kalan çok temel değerler (kibarlık, hoşgörü, adalet) maalesef anlamını yitiriyor. Tabi hemen şunu da ekleyeyim linç falan etmeyin. Her dindar insan böyle olmayabilir. Olanlar nasıl oluyor problem bu. 

Cennet gerekleri yapıldığında insan zihninde ister istemez görevimi yaptım duygusu oluşuyor ve  mesela birine kaba davranmamak artık yapılsa da olur yapılmasa da durumuna geliyor. Nasıl olsa asıl gerekenleri yaptım düşüncesi bir şekilde o insanı uyuştuyor ve ortada bir neden kalmadığı için temel ahlak değerleri zayıflıyor. Bu sadece böyle kalmıyor tabi ki. 

Artık insanları da bunlar üzerinden okumaya ister istemez meylediyorsunuz. İbadet edenlere karşı istemsiz bir güven ve yakınlık duyup, onları iyi insan olarak görmeye bile başlayabilirsiniz. Hatta namaz kılıyor, abdestli geziyor diye bir lidere oy bile verebilirsiniz. 

Problem en temelde, o insanın direk içinde. Bir benzetme yapmak istiyorum izninizle. İsterseniz izin vermeyin abi blog benim yaparım yine de:). Neyse araya verdiğim soğukluktan sonra devam ediyorum. 

Örnek şu: bir ders aldığınızı düşünün. Eğer tek amacınız o dersi geçmekse muhtemelen hiç bir şey öğrenemez ve çeşitli hilelere başvurursunuz (kopya gibi). Asıl amacın öğrenmek olması değil de dersi geçmek olduğu bir yerde kimse doğru düzgün bir şey öğrenemez. Olay da tam olarak bu işte. 

Bütün yazıyı bu örnekle özetleyebiliriz. Aşırı öncelenen ibadet ve ibadet taasupluğu 

(biraz şöyle eski kelime kullanalım da biliyor bu adam desinler, anlamı aşırıcılık bu arada) karşımıza böyle garip görünen ama biraz kafa yorunca o kadar da garip olmadığı anlaşılan insanları çıkarıyor. Belki de bu yüzdendir ki ateist birisi yok olacağını düşündüğü halde iyilik yapar. Çünkü iyi ve kaliteli biri olmayı öncelemiştir ibadetleri değil. 

Tabi burada "ateistler daha ahlaklı" boş muhabbetine ya da "inanmayan, inançsız adamdan her şey beklenir" saçmalığına girmeyeceğim. Bunları konuşmaya bile değer görmüyorum. 

Bir problem de çözüldü gibi ha dostlar ne dersiniz? Yanlış çözülse de kofa yormak da iyidir çoğu zaman. 

O zaman genelde yaptığımız gibi sorumuzu sorup bitirelim: Hayatta neleri önceliyorsun hiç düşündün mü?